EGEAC – Lisboa Cultura tarafından düzenlenen 16. yaratıcılık yarışmasına, Mozambik, Danimarka, Endonezya, Kanada, Şili ve Avustralya da dahil olmak üzere 66 ülkeden 3.128 proje başvurusu geldi. "Hikayeniz nedir?" sloganıyla uluslararası yaratıcılığı sınayan bu yarışmanın büyük kazananları da belli oldu.
EGEAC – Lisboa Cultura tarafından düzenlenen 16. yaratıcılık yarışmasına, Mozambik, Danimarka, Endonezya, Kanada, Şili ve Avustralya da dahil olmak üzere 66 ülkeden 3.128 proje başvurusu geldi. "Hikayeniz nedir?" sloganıyla uluslararası yaratıcılığı sınayan bu yarışmanın büyük kazananları da belli oldu.
Kültürel miras, Fado müziği, tipik lezzetler, "tomatazo" (geleneksel bir Portekiz yemeği) ve Portekiz'e özgü gurur, yaşları 21 ile 72 arasında değişen çizerlerin kaleminden çıkan, üçü Portekizli, ikisi Brezilyalı ve Uruguaylı olmak üzere beş ödüllü sardalya kitabında anlatılan öykülerdir.
Yarışma Adı: "Lizbon Festivali Sardalya Yarışması 2026 Lizbon Portekiz"Konu: "Sardalya"Son Tarih: 7 Nisan 2026
PencereMizah
Sardine Competition 2026 Results..
The 16th creativity competition organized by EGEAC – Lisboa Cultura received 3,128 project submissions from 66 countries, including Mozambique, Denmark, Indonesia, Canada, Chile, and Australia. The winners of this international competition, which tested creativity under the slogan "What is your story?", have been announced.
Cultural heritage, Fado music, typical flavors, "tomatazo" (a traditional Portuguese dish), and Portuguese pride are the stories told in five award-winning sardine books, illustrated by artists ranging in age from 21 to 72 – three Portuguese, two Brazilian, and one Uruguayan.
Contest Name: ""Lisbon Festival Sardine Contest 2026 Lisbon Portugal"Theme: "Sardine"Deadline: April 7, 2026
Kazananlar:
Hogue, (Uruguay)
Eduardo FERRÂO, (Brezilya)
Helder Teixeira PELEJA, (Portekiz)
Leticia Amaral De ARAUJO, (Brezilya/Portekiz)
Martin NARCISO, (Portekiz)
Hikayeler ve Çizerler
"Domates fırlatma" fikri, yüzyıllar önce bir onaylamama ifadesi olarak ortaya çıktı. İzleyiciyi memnun etmeyen bir
tiyatro gösterisi veya hatta siyasi bir konuşma, insanların bu yumuşak, sulu meyveyi kasten fırlatmasıyla sonuçlanabilirdi. Sert bir yüzeye (duvar veya hatta bir insan) çarptığında, domates patlar ve renkli iç kısmı, suyu, posası ve çekirdekleriyle birlikte etrafa saçılırdı. Hoşnutsuzluklarını göstermek için domates fırlatanlar, lezzetli Akdeniz diyetinde onlardan yararlanma fırsatını kaçırmış olurlardı.
Tasarım, tam olarak bu yiyeceğin "lezzetli iştahından" ilham almıştır ve düz bir yüzeye çarpma anını temsil ederek sardalya şeklini ortaya çıkarmıştır.
Pirinç Keki:
Lizbon geleneklerinin iki sembolünün, Santo António şenliklerinden kalma sardalya ile mahalle fırınlarından çıkan pirinç kekinin bir araya gelmesi, halk kutlamaları ile günlük yaşam arasındaki sürekliliği çağrıştırarak, Lizbon'un kolektif hafızasını oluşturan lezzetlere, ritüellere ve referanslara duyulan takdiri teyit eder.
Gitar Sardalyası:
Bu sardalya sadece yüzmüyor, şehri yorumluyor. Göğsüne sıkıca tuttuğu Portekiz gitarıyla, Tagus Nehri'nin dalgalanmasını Alfama'nın dar sokaklarında yankılanan geleneksel bir fado ezgisine dönüştürüyor.
Her bir notanın canlı bir müzik notası olduğu, özlemin melankolisini neşenin parlaklığıyla birleştiren Lizbon'un kalbine ritim veren müzisyenlere canlı bir saygı duruşu olmayı amaçlıyor. Bir figürden daha fazlası, Lizbon ruhunun kişileştirilmiş hali: Gezgin fado ile nehir suları arasında müziği kaderi yapan geleneğe bir övgü.
Cuscusville Telefonu
: Bu illüstrasyon, Portekiz mahalle kültürünün hicivli ve sevgi dolu bir yorumunu sunuyor; iki kadının pencerede çamaşır asması gibi günlük bir sahneyi, topluluk içindeki gayri resmi bilgi akışını temsil eden görsel bir araç olarak kullanıyor.
Kompozisyon, geleneksel olarak evsel bir unsur olan çamaşır ipiyle başlıyor; burada bu ip sadece işlevsel olmaktan çıkıp teşhirin bir metaforu haline geliyor: tıpkı çamaşırların sergilenmesi gibi, komşuların özel hayatı da kamusal alanda "kurumaya bırakılıyor". Günlük yaşam sürekli olarak gözlemleniyor, yorumlanıyor ve yeniden aktarılıyor.
Karakterler, jestleri, duruşları ve anlamlı bakışları vurgulayan karikatüristik ve etkileyici bir üslupla oluşturulmuştur. Bu görsel abartı gerçekçilik arayışında değil, aksine tanınabilir bir sosyal davranışı vurgulamayı amaçlıyor: konuşma zevki ve hikayelerin kolektif olarak oluşturulması.
Mizahi yaklaşım agresif bir eleştiri değil, kültürel tanınmayı hedefliyor. Bu eser, kafenin, sokağın ve vitrinin sosyal yaşamın doğal uzantıları olduğu Portekiz hayal gücüyle etkileşime giriyor ve çağdaş bir benzetme öneriyor: ilkel ama etkili bir iletişim ağı biçimi olarak sözlü iletişim.
Dolayısıyla, illüstrasyon sadece iki figürü değil, bir sistemi tasvir ediyor: bilgi, hayal gücü ve birlikte yaşamanın iç içe geçtiği, sıradan olanı gösteriye, samimi olanı ise kolektif bir anlatıya dönüştüren bir mikrokozmos.
Parçalanmış Miras:
Bu sardalya, geleneksel çini sembolizmi aracılığıyla Portekiz kültürel mirasının kırılganlığını yansıtıyor. Parçalanmış yüzeyi, zamanın geçişini, yıpranmayı ve dönüşümü vurguluyor. Koruma ve bozulma arasındaki gerilimi vurgulayarak, mirasın kalıcı olması için aktif olarak korunması gerektiğini öne sürüyor.
(kaynak)
Bu sitede yayımlanan yazı ve görsellerin fikri sorumluluğu eser sahiplerine aittir
Bu içerik PencereMizah tarafından derlenmiştir.
The intellectual responsibility of the texts and images published on this site belongs to the authors.
This content is compiled by PencereMizah.